Groeten uit Gorges du Verdon

Gorges du Verdon, 1998

Ik ben geen kampeerder; mijn vriendinnen evenmin. Toch liggen we gezusterlijk opgerold naast elkaar in een te klein tentje. Ik wil me niet verroeren, maar mijn volle blaas laat me weten dat er enige urgentie geboden is om deze veilige haven te verlaten. 

Zo geluidloos mogelijk kruip ik op handen en voeten de donkere nacht in. Snel scan ik de omgeving op enge insecten en andere nachtelijke kriebelaars en dan flipflop ik op topsnelheid richting de rivier.

Maar dan benemen ontelbare sterren mij de adem. De nacht strooit ze zonder enige terughoudendheid over me uit. Hun flonkering ruist ritmisch voorbij op de stromende rivier en ik zie dat het water niet zwart is, en angstaanjagend, maar diep donkerblauw, meegaand en mysterieus. En de rotsen, ze zijn niet kil, maar warm als de zon. De bomen fluisteren en ik luister en luister en hoor de nacht. Voor het eerst in mijn leven.

Chantal van Aken