'Muziek aan bed' brengt al 15 jaar muziek naar de zorg
- Klassiek
- 'Muziek aan bed' brengt al 15 jaar muziek naar de zorg
De Stichting Muziek aan Bed bestaat vijftien jaar. Wat ooit begon als een muzikale uitdaging – is het mogelijk om met twee mensen één cello te bespelen? – groeide uit tot een professionele organisatie van ruim twintig musici. Zij brengen live muziek naar mensen op hun meest kwetsbare momenten. Muziek aan Bed komt in ziekenhuizen, zorginstellingen en zelfs op de intensive care spelen voor patiënten en hun familieleden. Oprichter en cellist Tjakina Oosting was er vanaf het eerste uur bij. In NTR Podium vertelt ze over haar ervaringen.
Gesprek met Tjakina Oosting
In de beginjaren was de stichting vooral een - bijna acrobatisch - artistiek experiment. Gaandeweg ontstond de bredere missie: muziek naar patiënten te brengen. Zo merkten de musici hoe live muziek spanning kan wegnemen, en patiënten en hun familieleden even op adem helpt te komen.
Omslag
Toen de coronapandemie uitbrak, veranderden de voorstellingen van Muziek aan Bed noodgedwongen. “Met z’n tweeën achter één cello zitten was ineens onmogelijk”, vertelt Oosting. Die nood dwong tot innovatie. Er werd een hulpstuk ontwikkeld waarmee cellisten lopend konden spelen. “Die twee-op-één-cello-act is prachtig, maar ook rigide. Met losse instrumenten konden we ons vrijer bewegen en dichter bij de mensen komen.” Daardoor kreeg de stichting - die aanvankelijk alleen uit cellisten bestond - er ook andere instrumenten bij. “Dat bleek niet alleen fijn voor ons, maar ook voor het zorgpersoneel.”
Die periode opende onverwacht nieuwe deuren. Voor mensen met dementie bleek het een schot in de roos. Muziek maken terwijl je dicht bij iemand staat, soms met aanraking, had een merkbaar effect. “Mensen met dementie hebben baat bij aanraking,” zegt Oosting. “Dat wisten we intuïtief al, maar het wordt ook ondersteund door de wetenschap. Door lopend te spelen konden we veel dichterbij komen. Dat maakte de muziekbeleving intenser en persoonlijker.”
Dan hoor je iets wat je in een ziekenhuis niet vaak hoort: ‘Ik vond het leuk.’
Vakmanschap
De musici van de stichting zijn allemaal professionals. Vrijwilligerswerk is het nadrukkelijk niet. “We moeten zeventig nummers uit ons hoofd kennen en in een fractie van een seconde beslissen wat passend is in een situatie,” legt Oosting uit. “Je moet kunnen aanvoelen wat iemand nodig heeft, of er ruimte is voor vrolijkheid, of juist voor troost. Dat kan niet iedereen. Daarom leiden we musici op en houden we ze graag binnen de stichting.”
Mensen
De situaties waarin ze spelen zijn elke keer anders, maar sommige momenten blijven voor altijd. Zoals de keren dat ze worden uitgenodigd bij iemand die op het punt staat te overlijden. “Dat je in zo’n intieme bubbel mag komen, is heel bijzonder,” zegt Oosting. “Mensen blijven tot het allerlaatste moment mensen; ze zijn niet hun ziekte. Met live muziek kun je kwaliteit van leven, troost en hoop toevoegen. En dan hoor je iets wat je in een ziekenhuis niet vaak hoort: ‘Ik vond het leuk.’”
.png?height=170&width=170&aspect_ratio=600%3A601)
