Wim T. Schippers hertaalde Goethes Egmont: ‘Moedig tot in de dood, waarin ik u voorga, voor wat ons heilig is: de vrijheid.’

Wim T. Schippers werk is niet in woorden te vangen. Zijn fantasie leek geen grenzen te kennen. Daarvan profiteerden allereerst vooral de beeldende kunst. In de jaren zestig begon Wim T. Schippers zijn aandacht te verleggen naar de media.

Hij zou talloze programma’s maken voor de Nederlandse publieke omroep, waaronder het radioprogramma Ronflonflon en de tv-show Hoepla. Zijn programma’s ademden de vrijgevochten sfeer van de jaren zestig en zeventig bij de VPRO. Zo had de eerste aflevering van Hoepla op 9 oktober 1967 meteen een wereldprimeur: de eerste naakte vrouw op tv, in de vorm van kunstenares Phil Bloom.

In Schippers werk vloeiden fictie en realiteit naadloos in elkaar over. In Van Oekel's Discohoek, dat maar een jaar op televisie was, werden wereldsterren als Shocking Blue en Donna Summer meer of minder vrijwillig onderdeel gemaakt van de wereld die Schippers met zijn collega's bedacht. Die zat tot de nok vol met hallucinante personages, waaronder Sjef van Oekel zelf (gespeeld door Dolf Brouwers), wiens uitspraken met archaïsmen en catchphrases waren doorspekt. Onder kinderen en ouders bereikte Wim T. Schippers een legendarische status als stem van de handpoppen Ernie en Kermit in Sesamstraat.

Net als alle andere kunstvormen was de muziek Wim T. Schippers niet vreemd. Muziek speelde een grote rol in bijna alle programma’s die hij maakte. Als onderdeel van die programma's nam hij talloze liedjes op.

In 2007 maakte Wim T. Schippers een Nederlandse versie van Egmont, de tragedie van Goethe, op muziek van Ludwig van Beethoven. Vorig jaar stond hij daarmee nog in de ZaterdagMatinee, als verteller. Zijn versie trok de taal van Goethe naar het heden. Daarmee werd de kunst verstaanbaar. Zoals in al zijn werk.