Adriana Lecouvreur

Francesco Cilea – Adriana Lecouvreur

 

Opname gemaakt op 5 september in de Staatsopera in Wenen

 

Ermonela Jaho sopraan – Adriana Lecouvreur

Luciano Ganci tenor – Maurizio

Simonas Strazdas bas – Prins van Bouillon

Elina Garanča mezzosopraan – Prinses van Bouillon

Roberto Frontali bariton – Michonnet

Andrea Giovannini tenor – Abbé van Chazeuil

Ivo Stanchev bas – Quinault

Carlos Osuna tenor – Poisson

Ileana Tonca sopraan – Mlle Jouvenot

Jana Markovic mezzosopraan – Mlle Dangeville

Carl Tertio Druml tenor – Huismeester

 

Koor en Orkest van de Weense Staatsopera

Marco Armiliato dirigent

 

 

 

Wereldpremière: Teatro Lirico, Milaan, 6 november 1902

 

Librettist: Arturo Colautti (naar het gelijknamige toneelstuk van Eugène Scribe en Ernest Legouvé)

 

Parijs, 1730

De beroemde actrice Adriana Lecouvreur is verliefd op graaf Maurizio, die zijn relatie met haar geheim houdt. Zijn eerdere geliefde, de Prinses van Bouillon, wil hem voor zich terugwinnen. Door intriges en misverstanden loopt de spanning hoog op en de jaloerse prinses stuurt uiteindelijk een vergiftigd boeket viooltjes aan Adriana. Die beseft te laat van wie deze bloemen komen en sterft, met Maurizio aan haar zijde.

 

 

Eerste Akte

In de Comédie Française zullen twee beroemde actrices optreden: Mlle Duclos (de maîtresse van de Prins van Bouillon) en Adriana Lecouvreur. Adriana noemt zichzelf “een nederige dienares van de kunst” (Io son l’umile ancella del Genio creator).

De Prins van Bouillon is achterdochtig en wil weten aan wie zijn maîtresse, Mlle Duclos, een brief schrijft in haar kleedkamer. Zijn goede vried, de Abbé, zal de inhoud ervan proberen te achterhalen.

Regisseur Michonnet heeft een oogje op Adriana. Hij schrikt als zij vertelt dat ze verliefd is op Maurizio, een man van wie zij denkt dat hij een legerofficier is, maar die in werkelijkheid de Graaf van Saksen is.

Maurizio laat Adriana weten hoeveel hij van haar houdt (La dolcissima effigie).  Adriana spreekt met hem af voor die avond en geeft hem een bosje viooltjes.

De Abbé heeft de brief van Mlle Duclos onderschept, waarin ze een afspraak lijkt te regelen tussen haarzelf en Maurizio. De prins weet niet dat Mlle Duclos de brief schreef in opdracht van de prinses van Bouillon. Hij wil zijn maîtresse in de val lokken en nodigt iedereen in de Comédie Française uit voor een diner in zijn villa.

Maurizio, Graaf van Saksen, kan de uitnodiging niet afslaan. Met tegenzin zegt hij het afspraakje met Adriana voor die avond af in een brief. Die wordt haar tijdens de voorstelling als een prop papier toegeworpen.

Regisseur Michonnet kijkt bewonderend naar het spel van Adriana, niet wetend dat haar emoties echt zijn, omdat ze de afzegging van Maurizio gelezen heeft.

 

 

Tweede Akte

De Prinses van Bouillon wacht op Maurizio (Acerba volutta, dolce tortura). Ze ziet de viooltjes van Adriana op zijn uniform en ze beschuldigt hem ervan verliefd te zijn op een andere vrouw (L’anima ho stanca).

De prinses verbergt zich in een aangrenzende kamer als de prins binnenkomt, die nog altijd in de veronderstelling is dat Maurizio een afspraak heeft met Mlle Duclos.

Adriana wordt voorgesteld aan de Graaf van Saksen. Ze is verbaasd dat Maurizio haar niet eerder heeft verteld wie hij is (Eri degno d’un trono).

Ze krijgt door dat een  vrouw zich schuilhoudt in de andere kamer. Maurizio weet haar ervan te overtuigen, dat hij naar de villa is gekomen om politieke redenen en niet voor een afspraakje.

Op zijn verzoek helpt Adriana de vrouw ontsnappen. In de duisternis herkennen ze elkaar niet, maar ze realiseren zich dat ze elkaars rivalen zijn.

Regisseur Michonnet geeft Adriana een diamanten armband, die de prinses tijdens haar vlucht verloren heeft.  

 

 

Derde akte

In het paleis van Bouillons vraagt de prinses zich af wie haar rivale kan zijn. Adriana arriveert samen met regisseur Michonnet. De prinses herkent haar stem en stelt Adriana op de proef door haar te vertellen dat Maurizio gewond is geraakt. De reactie van Adriana bevestigt haar vermoeden. Adriana kan haar blijdschap niet verbergen als  Maurizio ongedeerd binnenkomt. Maurizio probeert op zijn beurt de aandacht af te leiden door over zijn avonturen op het slagveld te vertellen (Il russo Mèncikoff).

Het ballet “Het oordeel van Paris” wordt opgevoerd; de mythe van de drie godinnen, die wedijveren om de gunsten van Paris. Dit stuk zet de toon voor die avond. Adriana en de prinses slingeren elkaar verkapte beledigingen naar het hoofd.

Adriana draagt voor uit Phèdre van Racine. Ze doet dit op zo’n manier, dat duidelijk wordt dat het toneelfragment op de prinses slaat.

De prinses zweert wraak.

 

 

Vierde akte

Twee weken later krijgt Adriana thuis bezoek van Michonnet. Ze heeft Maurizio niet meer gezien en is depressief. Michonnet is nog steeds verliefd op haar, maar stuurt toch een brief aan Maurizio, waarin hij hem vraagt onmiddellijk naar Adriana’s huis te komen.

Vrienden uit het theater komen kort langs om haar verjaardag te vieren. Daarna wordt er een kistje bezorgd, met daaraan een kaartje “van Maurizio”. In dit kistje ligt het bosje viooltjes dat zij hem had gegeven, maar dat nu verlept is en een nare geur verspreidt. Adriana vergelijkt het met haar vergane liefde (Poveri flori).

Maurizio stormt binnen en verzekert Adriana dat hij nog altijd van haar houdt. Adriana wijt de pijn die ze voelt aan de bloemen die hij haar stuurde. Maurizio beseft dat de van de prinses komen en gif bevatten.

Adriana realiseert zich dat ze zal sterven, net nu ze het geluk met haar geliefde binnen handbereik heeft (Ecco la Luce, che mi seduce). Maurizio en Michonnet staan machteloos terwijl ze sterft.