Pagliacci / Cavalleria rusticana

Opname gemaakt op 17 september in Nationale Opera & Ballet, Amsterdam

Productie van De Nationale Opera

---

Ruggero Leoncavallo – Pagliacci

Corinne Winters sopraan – Nedda (Colombina)

Riccardo Massi tenor – Canio (Pagliaccio)

Roman Burdenko bariton – Tonio (Taddeo)

Jacob Abrahamse tenor – Peppe (Arlecchino)

Hubert Zapiór bariton – Silvio

Pietro Mascagni – Cavalleria rusticana

Raehann Bryce-Davis sopraan – Santuzza

Maria Warenberg mezzosopraan – Lola

SeokJong Baek tenor – Turiddu

Roman Burdenko bariton - Alfio

Enkelejda Shkoza mezzosopraan – Mamma Lucia

Koor van De Nationale Opera (Edward Ananian-Cooper instudering)

---

Nieuw Amsterdams Kinderkoor – onderdeel van Nieuw Vocaal Amsterdam (Pia Pleijsier instudering)

---

Nederlands Philharmonisch

Andrea Battistoni dirigent

Pagliacci

Wereldpremière 21 mei 1892, Teatro dal Verme, Milaan

Librettist: Ruggero Leoncavallo

Proloog

Acteur Tonio geeft voor het gordijn een toelichting: de auteur laat weliswaar oude personages zien op het toneel, maar wil het publiek eigenlijk het ware leven tonen (Si può? Si può?).

Eerste akte

Toneelspelers worden enthousiast ontvangen in het dorp (Son qua! Ritornano). De leider van de groep, Canio, kondigt voor die avond een voorstelling aan over de wraak van de jaloerse Pagliaccio, een personage uit de oude Commedia dell’Arte.

Wanneer hij ziet hoe zijn vrouw Nedda door medeacteur Tonio benadert wordt, blijkt Canio zelf ook nogal jaloers aangelegd. Maar het publiek moet onderscheid maken tussen spel en realiteit. Wanneer hij Pagliccio speelt zal zijn reactie op overspel heel anders zijn dan wanneer hij Nedda in het echt zou betrappen (Un tal gioco, credetemi, è meglio non giocario con me).

De mensen gaan de kerk binnen. Nedda blijft alleen achter en denkt na over haar toekomst (Qual fiamma avea nel guardo!). Tonio zegt dat hij van haar houdt, maar  Nedda wijst hem resoluut af. Tonio is gekrenkt en zweert wraak.

Het blijkt dat Nedda al een minnaar heeft: Silvio. Hij smeekt haar met hem mee te gaan en te ontsnappen aan het theaterleven en vooral aan Canio. Nedda twijfelt, maar stemt toch in. Deze avond zullen ze samen vluchten.

Tonio heeft de minnaars bespioneerd en is Canio gaan halen. Canio ziet hoe hij bedrogen wordt, maar herkent de wegvluchtende minnaar van zijn echtgenote niet. Canio beklaagt het lot van de acteur die ondanks zijn gebroken hart moet spelen en lachen (Recitar! – Vesti la giubba).

Tweede akte

De voorstelling begint. Colombina (Nedda) wacht op haar minnaar Arlecchino (Peppe) (Pagliaccio mio marito). Dienaar Taddeo (Tonio) probeert haar te versieren, maar zij wijst hem af.

Arlecchino komt op en Colombina zet Taddeo bij de deur op wacht. Dan komt  Pagliaccio (Canio) onverwachts thuis. Arlecchino slaat op de vlucht. Canio hoort  dezelfde afscheidswoorden die eerder die dag tot zijn echtgenote Nedda gesproken werden. Theater en werkelijkheid vermengen zich in zijn hoofd (No! Pagliccio non son). Hij dwingt Nedda de naam van haar minnaar bekend te maken. Nedda probeert haar rol verder te spelen, tot groot enthousiasme van het publiek dat de voorstelling levensecht vindt.

Canio is werkelijk razend en hij steekt Nedda neer. Ze roept om Silvio. Canio ziet nu wie haar minnaar is en doodt ook Silvio. De komedie is voorbij.

Cavalleria rusticana

wereldpremière 17 mei 1890, Teatro Constanzi, Rome

Librettisten: Giovanni Targioni-Tozzetti & Guido Menasci

Turiddu hield van Lola toen hij het leger inging. Tot zijn grote teleurstelling trouwde Lola tijdens zijn afwezigheid met Alfio. Turiddu zocht troost bij een andere vrouw, Santuzza, en beloofde met haar te zullen trouwen.

Turiddu is weer thuis en Lola wakkert zijn liefde weer aan (O Lola ch’ai di latti la cammisa). Turiddu verlaat Santuzza en begint opnieuw een verhouding met Lola. Santuzza vraagt de moeder van Turiddu om raad (Voi lo sapete, o mamma). Als blijkt dat Turiddu niet op andere gedachten te brengen is, verraad Santuzza de verhouding van Lola aan haar echtgenoot Alfio (Turiddu mi tolse l’onore). Alfio zweert wraak.

Mensen verlaten de kerk. Turiddu nodigt iedereen uit voor een glas wijn.

Alfio daagt Turiddu uit tot een messengevecht. Turiddu voelt dat hij boete zal moeten doen en vraagt zijn moeder om zich na zijn dood over Santuzza te ontfermen (Mamma… quel vino è generoso). Turiddu sterft in het gevecht.