NTR Opera Live - Dialogues des Carmélites

Francis Poulenc – Dialogues des Carmélites

Koor en Orkest van de Metropolitan Opera olv Bertrand de Billy.
Solisten: Ailyn Pérez (Blanche de la Force), Christine Goerke (Madame Lidoine), Sabine Devieilhe (Soeur Constance de St Denis), Jamie Barton (Mère Marie), Alice Coote (Madame de Croissy), Piotr Buszewski (Chevalier de la Force), Laurent Naouri (Marquis de la Force).

Rechtstreeks uit de Metropolitan Opera in New York.

Eerste bedrijf Het is de vooravond van de Franse Revolutie. De Markies de la Force en zijn zoon Chevalier de la Force bespreken de onrust in Frankrijk. Ze zijn bezorgd over Blanche, de dochter des huizes. De mensenmenigten vallen de aristocraten aan en houden koetsen tegen op straat. Blanche is bijzonder angstig aangelegd en raakt in paniek van het gedrag van de mensen op straat: we horen haar bijvoorbeeld schrikken van de schaduw van een van de bedienden op de muur. Blanche heeft besloten om zich uit de wereld terug te trekken en een Carmelietenklooster in te gaan.
In het klooster vertelt de priorin Mme De Croissy dat de Orde der Carmelitessen geen vluchtoord is: de zusters hebben de plicht om de Orde te bewaken, niet andersom. Blanche neemt de naam aan Soeur Blanche de l’Agonie du Christ: zuster Blanche van de Doodsangst van Christus, een verwijzing naar het korte moment aan het kruis wanneer Christus de moed verliest. Tevens een verwijzing naar de angst van Blanche en naar de dood van Mme De Croissy.
Blanche en de vrolijke, opgeruimde zuster Constance – we horen haar muziek aan het begin van de scène – praten tijdens het werk over het leven en de dood. Blanche schrikt als Constance haar vertelt dat ze heeft gedroomd dat zij samen jong zullen sterven.
Priorin Mme De Croissy vertrouwt Blanche toe aan de zorgen van Mère Marie. Mme De Croissy ligt op sterven: ze leidt enorme pijn en roept in een delirium dat God haar verlaten heeft, ondanks haar lange jaren van dienst. Blanche en Mère Marie, getuigen van haar dood, zijn geschokt.

Tweede bedrijf
Zuster Constance en Blanche waken bij de overleden Mme De Croissy. Zuster Constance merkt op dat de dood van de moeder-overste haar onwaardig lijkt: alsof haar de verkeerde dood gegeven is, zoals je in een garderobe de verkeerde mantel kunt krijgen. Misschien sterven we niet alleen voor onszelf, maar ook voor elkaar. Als Constance weggaat, durft Blanche niet alleen te blijven. Mère Marie betrapt Blanche als die de wake wil ontvluchten
Er is een nieuwe Priorin, Mme De Lidoine, die de nonnen toespreekt.
De Chevalier de la Force, de broer van Blanche, komt op bezoek: haar vader wil dat Blanche zich terugtrekt uit het klooster, omdat ze er als kloosterzuster van adel in een anti-aristocratisch en anti-geestelijkheidsklimaat niet veilig is. Blanche weigert omdat ze zich gelukkig voelt in het klooster. Ze bekent later aan Mère Marie dat haar beslissing gedreven werd door angst, of door angst voor angst.
De kapelaan laat weten dat het verboden is om te preken. De zusters beseffen dat vrees het land overheerst en dat niemand de moed heeft om de priesters te verdedigen. Mère Marie zegt dat de Carmelitessen Frankrijk kunnen redden door hun leven te geven. De nieuwe priorin Mme De Lidoine corrigeert haar: je kunt niet kiezen voor het martelaarschap, daarover beslist God.
Een politiebeambte komt vertellen dat het klooster zal worden geconfisqueerd en dat de zusters hun religieuze gewoonten en kleding zullen moeten opgeven. Mère Marie zegt dat de nonnen dienstvaardig zullen blijven, ongeacht hun kleding. Ze voegt toe dat er grote behoefte zal zijn aan martelaren: ‘Het leven is niets, als het zo verlaagd wordt.’
Mme Lidoine, de nieuwe priorin, zal naar Parijs gaan en om raad vragen opdat men zich op de toekomst zal kunnen bezinnen.
Derde bedrijf
In afwezigheid van de nieuwe priorin stelt Mère Marie voor dat de zusters de eed van martelaarschap afleggen. Allen moeten het er echter mee eens zijn. Er wordt een geheime stemming gehouden: er is één afwijkende stem. Zuster Constance zegt dat zij dat was, maar dat ze van gedachten veranderd is. Blanche, die van schrik een beeldje uit haar handen laat vallen, besluit het klooster te verlaten.
Mère Marie gaat op zoek naar Blanche en vindt haar in het kasteel van haar vader, die ter dood veroordeeld is. Blanche werkt nu voor haar vroegere dienaren. Mère Marie geeft Blanche een adres in Parijs.
De nonnen worden allemaal gearresteerd en ter dood veroordeeld, net in de tijd waarin Mère Marie bij Blanche is.
De kapelaan vertelt Mère Marie dat het nu niet mogelijk is om zich bij de nonnen in het gevang te voegen, omdat God ervoor gekozen heeft haar te sparen.
Tijdens de executie gaan de nonnen een voor een langzaam richting de guillotine terwijl ze het ‘Salve regina’ zingen. Constance is de laatste en schrikt terug, totdat ze Blanche ziet, die gekomen is om zich bij haar veroordeelde zusters te voegen. Blanche beklimt als laatste het schavot en zingt de slotverzen van het ‘Veni creator spiritus’ dat in katholieke kringen gezongen wordt als men het klooster in gaat.

📚 Dialogues des Carmélites: wie waren de zangers van de wereldpremière?