Groeten uit Kamakura

Kamakura, 2025

De zon zakt al als we langs de kust lopen, op weg naar de monorail in het volgende dorp. Dan komt er een mannetje op ons af, druk zwaaiend, roepend in razendsnel Japans. Eén woord verstaan we: Fuji. Hij gebaart ons hem te volgen.

We aarzelen, maar lopen mee. Door een smal hek, een trap af, langs een verlaten parkeerplaats. Het pad wordt steeds smaller. Hij blijft zwaaien, steeds verder vooruit. Waar brengt hij ons heen? Dan, achter een laatste bocht, staat ze opeens. 

Mount Fuji. Scherp in silhouet tegen de hemel.

We dachten haar gisteren voor het laatst gezien te hebben. En nu staat ze er weer, alsof ze nog één keer wil zwaaien.

We zitten op een richel aan het water. Pas dan dringt het door: aan deze kust tekende Hokusai ooit zijn Grote Golf. Ik pink een traan weg. Jim doet alsof hij het niet ziet.

René Geerlings