Groeten uit Parijs

Parijs, 2021

We lopen langs de Seine. Auto’s, fietsen en steps razen voorbij. Aangekomen bij de Orangerie stappen we een andere wereld in, die van David Hockney’s Een jaar in Normandië. Het werk hangt in een u-vorm, we wandelen van seizoen naar seizoen. G. wijst narcissenvelden aan, een boomhut, besneeuwde hellingen. ‘Mooi’, mompelt hij. 

Buitengekomen steken we de Seine over om te lunchen in St.-Germain. Parijs is onze stad sinds G. me er in 1988 verkering vroeg. We verkenden vele buurten, bezochten talloze tentoonstellingen, zagen Philip Glass optreden onder de glazen koepel van het Grand Palais. Nu zijn we er waarschijnlijk voor het laatst samen. De drie jaar geleden vastgestelde Alzheimer schrijdt meedogenloos voort. 

Fondation Cartier toont bloesemschilderijen van Damien Hirst. Groot en bont, kitscherig misschien. ‘Die’, wijst G., ‘de kleuren.’ Hij knikt goedkeurend, kijkt me blij aan. De kleuren van Parijs deze dagen, ze doen goed en zijn onvergetelijk.

Jolanda Dreijklufft