Waarom Piazzolla zijn beroemdste instrument verborgen hield

Een instrument van cafés en bordelen

In de jaren vijftig vertrok Piazzolla naar Parijs om te studeren bij Nadia Boulanger, een van de beroemdste muziekpedagogen van haar tijd. Hij liet haar zijn klassieke composities zien, maar vertelde aanvankelijk niet dat hij bandoneon speelde. De bandoneon gold destijds namelijk niet als een chic concertinstrument. Het werd geassocieerd met cafés, havens, bordelen en volksmuziek uit Zuid-Amerika. Piazzolla wilde overkomen als pianist en serieus klassiek componist.

Boulanger prikte daar doorheen. Ze vroeg hem uiteindelijk muziek uit zijn eigen wereld te spelen. Toen hij zijn bandoneon pakte, hoorde ze meteen waar zijn kracht lag.

De ware Piazzolla

Boulanger vertelde hem dat zijn klassieke muziek heel aardig was, maar dat in de tango de ware Piazzolla te horen was. Ze spoorde hem aan die kant van zichzelf nooit achter te laten.

Dat advies veranderde zijn loopbaan. Piazzolla keerde terug naar Argentinië en combineerde tango met alles wat hij in New York en Parijs had geleerd: invloeden van jazz en klassieke muziek. 

Daaruit ontstond de tango nuevo. Geen traditionele dansmuziek, maar tango om naar te luisteren, vol scherpe ritmes, onverwachte wendingen en invloeden uit de concertzaal. Zonder Boulanger had Piazzolla zijn eigen traditie misschien blijven verbergen.

Meer weten over de geboorte van de tango nuevo? Luister naar de podcast Aldith wil meer… Klassiek.