Jan Rothuizen tekent het Concertgebouw vanuit een nieuw perspectief

'Dit is de beste (geheime) plek', 'Hoe duurder de stoel hoe beter het zicht – de man naast mij houdt het hele concert zijn ogen dicht', 'Op de richels ligt een zwarte stofrand die vanwege de akoestiek nooit verwijderd mag worden'. Het zijn een paar van de teksten uit de tekening van de Grote Zaal van het Concertgebouw door Jan Rothuizen. 

Voordat hij begon met tekenen, bezocht Rothuizen vier concerten, wees een suppoost hem op allerlei aspecten en feiten over de zaal en bestudeerde hij de geschiedenis van het gebouw. "Maatschappelijk gezien is het een soort monument van een wereld die er niet meer is: kijk naar al die dode witte mannen die daar op die balustrade staan. Maar de zaal is ook laagdrempelig: tien stappen en je staat op straat."

Uniek perspectief

Het tekenen doet hij altijd met een kroontjespen. Na research over de bouw van het gebouw, bepaalde hij het perspectief. In dit geval werd dat uniek: op foto's zie je de zaal meestal alleen van de voor- of achterkant, omdat je de zaal vanaf de zijkant eigenlijk niet goed in beeld krijgt. Maar Rothuizen kon spelen met het perspectief in de tekening, waardoor hij alles erop kreeg.

Het schrijven in de tekening doet hij op gevoel: hij begint gewoon en ziet hoe hij uitkomt. "Ik heb altijd veel te veel informatie, dus dan heb ik genoeg keuze."

Modder

Vaak is Jan Rothuizen niet in de Grote Zaal van het Concertgebouw geweest, al woonde hij er als klein jongetje naast en probeerde hij stiekem binnen te komen. Thuis luistert hij meestal kamermuziek, omdat hij zijn speakers te klein vindt voor symfonisch muziek. "Dan loopt het dicht, klinkt het als modder. Dit soort muziek moet je niet streamen, dat moet je gewoon echt beleven en ervaren.In het Concertgebouw was ik verbaasd hoe gelaagd en open het geluid is. Hier klinkt het vers in plaats van ingeblikt."