Onweerstaanbaar afscheidsconcert van de Radio Kamer Filharmonie

Schumanns Manfred is zijn toneelmuziek, gebaseerd op het gelijknamige gedicht van Lord Byron. De Britse dichter die het woeste en destructieve leven leidde van zijn alter ego Manfred. De romantische Schumann wist aanvankelijk niet of hij dichter of componist wilde worden. Hij herkende zich waarschijnlijk in Manfred, een ongedurige en tragische figuur ‘larger than life’! Van dit werk wordt alleen de ouverture nog regelmatig uitgevoerd.

Je zult maar tot je tachtigste levensjaar hebben gecomponeerd om nog maar aan één vroeg werk te worden herinnerd: Max Bruch overkwam het, met zijn eerste vioolconcert. Bij zijn uitgever klaagde hij waarom altijd maar zijn eerste vioolconcert werd gespeeld en de andere twee vioolconcerten zelden. Het dreef Bruch tot wanhoop: "Violen spelen dat concert vanzelf wel", zei hij eens.

Deze suite vormt een breuk met zijn eerdere grootschalige orkestwerken. Dit werk is losjes gebaseerd op Molière’s toneelstuk Le bourgeois gentilhomme en dat was een geestig comédie-ballet. In dit toneelstuk spot Molière met een rijke burger die het gedrag en de levenswijze van de adel wil imiteren. Het wordt in zijn tijd enorm gewaardeerd door het Franse Hof en Lodewijk XIV, die het gezelschap telkens weer verzoekt om het opnieuw op te voeren. Met zijn virtuoze pen roept Strauss de verschillende scènes op. Strauss benadert het orkest hier als virtuoos kamermuziekensemble. Een kolfje naar de hand van de Radio Kamerfilharmonie.

De toegift portretteert een Provençaalse rondedans waarbij men elkaars handen vasthoudt. Volgens de chef-dirigent Michael Schønwandt een wenk om in deze tijden van bezuiniging 'elkaar vast te houden'.