Groeten uit de zee

Groeten uit .... de zee, 1965

Mijn zusje en ik staan met onze vader op het perron en wachten op de trein. Twee kleine meisjes.

Onderweg naar...waarschijnlijk naar opa die aan zee woont. We zijn dol op strand en zee. 

Daar komt de trein al. Opeens krijgt mijn vader haast. Hij vliegt het perron over en wij hollen achter hem aan zo hard als we kunnen. De deuren van de trein gaan open. Mijn vader springt erin. Dan gaat de deur dicht en zet de trein zich in beweging. 

Daar staan we. De wereld om ons heen stort in. Volslagen wanhoop. 

Maar de wanhoop duurt niet lang. Opeens staat mijn vader achter ons. Hoe kan dat nou? Het blijkt dat we de verkeerde man achterna zijn gerend. Op slag is alles weer goed en is de wereld weer zoals voorheen: een veilige plek. De zee wacht op ons. 

Marianne Punt