Deze opera van Philip Glass laat zien hoe angst voor 'de ander' kan ontsporen

De opera is gebaseerd op de gelijknamige roman van J.M. Coetzee en speelt zich af bij een grenspost van een naamloos rijk. Daar groeit de angst voor de zogenoemde barbaren, terwijl die vijand eigenlijk nauwelijks in beeld komt. Weizman maakt dat zichtbaar met onder meer surveillancebeelden. Op het toneel staat een soort controlekamer waarin voortdurend naar de vermeende tegenstander wordt gekeken. "We hebben ons best gedaan om die beelden juist zo saai mogelijk te maken", zegt hij. "Uiteindelijk hoop je te laten zien dat die ander misschien helemaal niet zo anders of bedreigend is als je denkt."

Ook in de bezetting bracht Weizman veranderingen aan. Colonel Joll, oorspronkelijk een mannenrol, wordt in deze versie door een vrouw gespeeld. Dat vond hij zowel inhoudelijk als muzikaal interessanter. "Ik vind het een ouderwetse gedachte dat een kolonel per se een man moet zijn." Bovendien zorgt het volgens hem voor meer afwisseling in de zangstemmen.

Voor Weizman is de stap naar opera minder groot dan misschien lijkt. In zijn voorstellingen combineert hij al langer theater, dans en muziek. Opera ziet hij juist als een kunstvorm waarin al die disciplines samenkomen. Bij Waiting for the Barbarians werkt hij bovendien met het Noord Nederlands Orkest. "Het hele apparaat is veel groter, maar ook spannender."

De productie wil volgens Weizman niet alleen iets vertellen over een verre, fictieve wereld. Het gaat ook over hoe makkelijk mensen kunnen worden meegesleept door angst en groepsdenken. De zogenoemde barbaren komen uiteindelijk zelfs helemaal niet. Juist daarin zit voor hem de kern: misschien lijkt de ander uiteindelijk veel meer op jezelf dan je denkt.