Gouden Opnamen

Giuseppe Sinopoli – klanktovenaar met een vergrootglas op de partituur

foto: Deutsche Grammophon

Klassiek
Giuseppe Sinopoli – klanktovenaar met een vergrootglas op de partituur

Elke week selecteert Podium legendarische Gouden Opnamen die je gehoord móet hebben. Centraal staan grote maestro's, absolute topmusici en cd's die gelden als referentiemateriaal. Van opnames uit lang vervlogen tijden tot de muziek van nu. Deze week aandacht voor de opmerkelijke discografie van Giuseppe Sinopoli. De Italiaanse topdirigent zou deze week tachtig jaar zijn geworden. Hij was beroemd én berucht om zijn geweldige orkestklank en uitgesproken interpretaties.

Wie: Giuseppe Sinopoli, geboren 2 november 1946 (Venetië, Italië) en overleden 20 april 2001 (Berlijn, Duitsland).

Wat: Italiaanse dirigent, componist en intellectueel.

Waar: Wereldwijde carrière met chef-dirigentschappen in onder meer Rome, Londen en Dresden.

Weetje: Sinopoli stierf in het harnas: op 54-jarige leeftijd bezweek hij aan een hartaanval terwijl hij Verdi’s opera Aida dirigeerde in Berlijn.

Maandag 2 november

Franz Schubert
Symfonie nr.7, (nr.8), D.759 in b kl.t., "Unvollendete" - deel I, "Allegro moderato"
Philharmonia Orchestra o.l.v. Giuseppe Sinopoli
Deutsche Grammophon / 4108 622

Aanvankelijk was Sinopoli vooral actief als componist, pas vanaf eind jaren zeventig spitste hij zijn carrière volledig toe op het dirigeren. Dat wil zeggen: zijn muzikale carrière. Sinopoli had er namelijk nog een heel leven naast: hij studeerde geneeskunde, specialiseerde zich in psychiatrie en had een doctoraat in criminele antropologie. Ten tijde van zijn vroege dood was hij bijna klaar met een opleiding tot archeoloog.

Die intellectuele bagage bracht hij mee in zijn opnames: vaak analytisch, met extreme aandacht voor detail, een obsessie met klank, en een groot gevoel voor psychologisch drama in de muziek. Deze plaat uit 1983, Sinopoli’s eerste opname voor Deutsche Grammophon, is een goed voorbeeld. De Onvoltooide symfonie van Schubert, gedirigeerd met een heel eigenzinnige visie.

Trager, zwaarder, en met een vergrootglas op de partituur. Uitgesproken fraseringen in de strijkers, donkere kleuren in de houtblazers, tempowisselingen, dynamische verschillen. Volgens sommige critici raakt Sinopoli de grote lijn soms uit het oog, maar wat hij voor elkaar krijgt op het gebied van drama en expressie is ongekend. Zo’n beetje élke noot krijgt een eigen betekenis. Alleen al de opening, met een enorme spanning in de lage strijkers, de veelzeggende pizzicati aan het eind van de expositie, of de vermorzelende slotakkoorden. Een Schubert om lang op te kauwen.

Advertentie via ster.nl