Wie was Elisabeth Schwarzkopf (1915 - 2006)?
- Klassiek
- Wie was Elisabeth Schwarzkopf (1915 - 2006)?
Elisabeth Schwarzkopf wordt geboren in het toenmalige Pruisen. Vanaf 1934 studeert zij aan de Berlijnse Hogeschool voor Muziek bij Lula Mysz-Gmeiner en later bij Maria Ivogün. In 1938 maakt zij haar debuut bij de Deutsche Oper als het Tweede bloemenmeisje in de tweede akte van 'Parsifal' van Wagner. In 1940 krijgt zij bij het Deutsches Opernhaus een vast contract – waarvoor zij zich bij de Nazi-partij dient aan te sluiten – en zingt bij vervolgens vier jaar bij dit gezelschap.
Zwarte bladzijde
In 1939 treedt zij toe tot de Reichstheaterkammer en in de Tweede Wereldoorlog zingt zij in vijf Nazi-propagandafilms. Verder treedt ze diverse malen op voor de Nazi-partij, voor eenheden van de Waffen-SS en voor Duitse troepen in Oost-Europa. In 1996 verscheen hierover het boek 'Elisabeth Schwarzkopf' van de auteur Alan Jefferson. Hierin traceerde hij Schwarzkopf terug naar 1935 als leider van een Nazi-studentenpartij. Verder suggereerde Jefferson dat zij nauwe politieke banden had met vrienden op hoge posten binnen de Nazi-partij om haar carrière te helpen. De oorlogsperiode zal haar nog lang achtervolgen, maar haar kolossale talent en zelfverzekerde performance zorgen desondanks onverminderd voor volle zalen.
Grote namen
In 1946 ontmoet zij de Britse platenbaas Walter Legge, met wie zij trouwt. Als producer ontwikkelt hij haar talent en maakt met talloze plaatopnames van haar een ster. Andere grote dirigenten en opera-intendanten staan voor haar in de rij en als een van de weinige zangers vult zij met haar recitals ook de grote concertzalen. In Nederland treedt zij onder meer op met De Berliner met dirigent Herbert Von Karajan, die een gelijksoortige sterrenstatus heeft. En met het Concertgebouworkest werkt zij samen met de allergrootste dirigenten van toen: Bernard Haitink, Otto Klemperer, George Szell, Bruno Walter en Carlo Maria Giulini.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
Opera
Na de oorlog maakt ze in korte tijd haar debuut bij de Wiener Staatsoper, het Royal Opera House en de Scala. De gravin in Mozarts Le nozze di Figaro was één van haar belangrijkste rollen in die tijd. Hoewel Mozart en Strauss haar repertoire domineerden, zong Schwarzkopf ook rollen in muziek van Debussy, Händel, Gounod, Wagner en Stravinsky - waaronder de wereldpremière van The Rake’s Progress.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
Afscheid
In 1971 zingt zij haar laatste operarol ( Marschallin in Der Rosenkavalier) en in 1979 eindigt ze nu ook haar carrière als concert- en liedzangeres. In 1992 reikt de Britse koningin Elisabeth haar de titel 'Dame'uit en in 1997 ontvangt zij een de Edison oeuvreprijs.
Na haar afscheid zal ze nog terugkomenZij. In 1987 geeft ze in het Amsterdamse Concertgebouw een roemruchte masterclass, waarin niemand wordt gespaard. Geheel in haar geest geldt ook hier haar mantra: 'Alles voor de kunst'.
In 2006 overleed zij op 90-jarige leeftijd.
.png?height=170&width=170&aspect_ratio=600%3A601)
