Van Purcell tot Led Zeppelin: deze baslijn duikt overal op

In Dido’s Lament gebruikt Purcell een baslijn die steeds opnieuw terugkomt. Zo’n herhalend patroon heet een ground bass. Het geeft de muziek houvast, maar bij Purcell ook iets onafwendbaars: de lijn blijft zakken en lijkt steeds verder het verdriet in te trekken.

Het idee van zo’n terugkerende bas is bepaald niet verdwenen. Carel hoort vergelijkbare principes in reggae en laat ook filmmuziek uit Harry Potter horen. Zelfs in Stairway to Heaven van Led Zeppelin valt Aldith ineens die dalende beweging op.

Luister zelf maar:

Ook Bach kende de truc

Bach gebruikte later eveneens een chromatisch dalende bas: een muzikale techniek waarbij de laagste stem (de baslijn dus) stap voor stap in halve tonen omlaag beweegt. In Bachs cantate Weinen, Klagen, Sorgen, Zagen hoor je dat. Na de uitleg van Carel luistert Aldith anders: "Ik hoor nu echt meer dan een half uur geleden", zegt ze. 

Van Annie Lennox tot Jan Rot

Ook Dido’s Lament zelf bleef niet binnen de klassieke muziek. Annie Lennox zong het en Jan Rot maakte een Nederlandse hertaling. De beroemde regel Remember me werd bij hem "Denk vaak aan mij".

Purcell schreef trouwens lang niet alleen treurmuziek. Aan het einde van de podcast gaat het tempo omhoog met Strike the Viol. Want na al die dalende baslijnen mag er ook gewoon gedanst worden. Meer weten? Luister naar Aldith wil meer Klassiek en ontdek hoe muziek van ruim drie eeuwen oud nog altijd doorwerkt in wat we vandaag horen.