NTR Opera Live: Floridante

Georg Friedrich Handel – Floridante

Opname gemaakt op 10 september in het Markgräfliches Opernhaus Bayreuth

Max Emanuel Cenčić countertenor – Floridante

Eva Zalenga sopraan – Rossane

Sonja Runje alt – Elmira

Bruno de Sá sopranist – Timante

Gerrit Illenberger bas – Oronte

Yannis François tenor – Coralbo

Barokorkest van Wrocław

Markellos Chryssicos dirigent / klavecimbel

Wereldpremière 9 december 1721, King’s Theatre, Londen

Librettist: Paolo Antonio Rolli

Oronte kwam in Perzië aan de macht door koning Nino te vermoorden. Hij voedde diens dochtertje op als zijn eigen dochter, onder de naam Elmira.

Elmira is beloofd aan generaal Floridante.

Oronte’s biologische dochter Rossane zou trouwen met Timante, maar die verloving is door de oorlog verbroken.

Eerste Akte

Elmira is opgetogen omdat Floridante als overwinnaar zal terugkeren uit de strijd (Dimmi, oh spene!). Rosanna is blij voor haar zus, maar weet ook dat haar huwelijk met de Tyrese prins Timante (de verliezer van de oorlog) niet zal doorgaan (Mà un dolce mio pensiero).

Een triomfmars kondigt de komst van Floridante aan. Vreemd genoeg wordt hij niet door Oronte ontvangen, maar – tot zijn blijdschap – door zijn aanstaande bruid Elmira (Alma mia, sì, sol tu sei).

Ook Rossane wenst Floridante veel geluk. Floridante schenkt haar een gevangene als dienaar. Hij noemt hem ‘Glicone’ maar het is in werkelijkheid Timante, haar ex-verloofde die ze niet eerder ontmoet heeft.

Coraldo geeft Floridante een brief van Oronte. Zonder uitleg staat hierin dat Floridante verbannen wordt en dat hij de militaire leiding aan Coraldo moet overdragen. Iedereen is geschokt door deze onrechtvaardigheid. Rossane zegt te zullen bemiddelen bij haar vader. Elmira en Floridante verzekeren elkaar van hun liefde (Ma pria vedrò le stelle).

Rossane wil van haar vader Oronte horen waarom hij zijn beste legeraanvoerder het land uit stuurt. Oronte geeft geen duidelijk antwoord, maar is wel bereid om Floridante te ontvangen (Finchè lo strale non giunge al segno).

Hierna heeft Rossane een gesprek met haar dienaar 'Glicone'. Ze vraagt hem naar Timante. Ze reageert met een zucht als hij over Timante’s teleurstelling van de verbroken verloving vertelt. ‘Glicone’ denkt bij zichzelf dat het lot hem toch bij zijn beloofde bruid gebracht (Dopo il nembo e la procelle).

Oronte ontvangt Floridante, die bereid is zijn bevel op te volgen, maar de redenen ervoor wil weten. Hij wil ook dat Elmira met hem meegaat. Oronte weigert uitleg te geven en zegt dat Elmira in Perzië zal blijven. Elmira en Floridante nemen bedroefd afscheid van elkaar (Ah mio caro, se tu parti/Ah mia cara, se tu resti).

Tweede akte

Rossane vertelt verdrietig aan ‘Glicone’ dat ze Timante niet hebben kunnen vinden en dat hij waarschijnlijk dood is. Glicone verzekert haar dat Timante leeft. Hij geeft haar een afbeelding van de prins. Als ze alleen is beseft Rossane dat ‘Glicone’ en Timante dezelfde persoon zijn (Gode l’alma innamorata).

Timante maakt zijn identiteit ook bekend aan Floridante en Elmira. De twee paartjes besluiten samen te vluchten. Floridante heeft zich als slaaf vermomd. Hij laat Elmira weten dat haar liefde het belangrijkst is voor hem (Bramo te sola, non penso all'impero) en verstopt zich tot de avond in haar kamers.

Elmira hoort tot haar ontzetting dat Oronte nog diezelfde dag met haar wil trouwen. Ze denkt dat hij zijn verstand verloren heeft, maar wordt woedend als Oronte vertelt dat zij werkelijk niet zijn dochter is, maar de dochter van de door Oronte vermoorde koning (Barbaro! t’odio a morte, mà più).

Oronte vraagt zich af of hij geduld met haar moet hebben, maar besluit dat hij haar zijn wil zal opleggen (Ma non s’aspetti, no).

’s Nachts bereiden Rossane en Timante zich voor op hun ontsnapping en dromen ze  al van het geluk (Fuor di periglio). Elmira wacht ondertussen vol spanning op Floridante (Notte cara). Als hij eindelijk naar haar toekomt, verschijnt ook Oronte plotseling. Floridante wil hem neersteken, maar wordt overmeesterd door de wachters van Oronte. Oronte is woedend en beveelt de executie van de vermeende slaaf. Hij stelt Elmira voor de keuze: heerschappij (door met hem te trouwen) of de dood. Elmira kiest het laatste (Mà che vuoi più da me).

Derde akte

Timante vertelt Rossane over de arrestatie van Floridante. Ze is geschokt en maakt zich zorgen om Elmira. Timante probeert haar gerust te stellen (Nò, non piangete, pupille belle).

Coralbo brengt de gevangen Elmira binnen. Zij wil niet dat Rossane haar nog langer 'zus' noemt: ze is Elisa, de verdwenen dochter van de vermoorde koning Nino. Oronte is een moordenaar en een tiran. Rossane probeert Elmira duidelijk te maken dat ze aan haar kant staat (Se risolvi abbandonarmi).

Coralbo is verrast door wat hij heeft gehoord en probeert Elmira moed in te spreken: ze heeft als rechtmatige troonopvolgster zeker de steun van het volk (Non lasciar oppressa della sorte perir quell’alma forte).

Oronte vertelt Elmira dat de 'brutale slaaf' voor zijn ogen is gestorven. Elmira valt flauw. Het blijkt een truc te zijn: Oronte weet nu zeker dat de 'slaaf' in werkelijkheid Floridante is. Hij laat hem binnenbrengen en beveelt hem Elmira ervan te overtuigen akkoord te gaan met het huwelijk met Oronte. Als dit hem lukt, is hij vrij. Lukt dit niet, dan zullen ze beiden ter dood worden gebracht.

Elmira komt bij en als ze Floridante herkent, gelooft ze haar ogen niet. Hij probeert haar zover te krijgen dat ze haar eigen leven redt door met iemand die ze niet liefheeft te trouwen, maar dat weigert ze. Ze zijn allebei bereid om voor hun liefde te sterven (Se dolce m’era già… Vivere per penare).

Timante vertelt Rossane dat er in de stad een groep gewapende mensen klaarstaat, om hun vlucht te ondersteunen. Maar Rossane wil eerst Floridante en Elmira redden.  Timante denkt eerst dat ze hem wil opgeven, maar Rossane stelt hem gerust (O cara spene del mio diletto). Timante besluit mee te doen met de reddingsactie (Amor commanda, onore invita).

In de gevangenis maakt Floridante zich zorgen om Elmira (Questi ceppi, e quest‘ orrore). Elmira komt binnen met een beker in de hand. Oronte heeft haar opgedragen Floridante een gifbeker te geven. Ze wil de inhoud zelf opdrinken, maar wordt tegengehouden door Oronte. Hij rukt de gifbeker uit haar hand houdt hem Floridante voor. Op dat moment stormen Timante en Coralbo met een groep soldaten de kerker binnen. Ze arresteren Oronte. Coralbo roept Elisa/Elmira uit tot de rechtmatige koningin van Perzië. Ze bedankt hem en vraagt Floridante haar te vergezellen. Ze wil hem als haar echtgenoot persoonlijk de kroon op het hoofd zetten (Sì, coronar vogl'io col nobil serto d’or).

Oronte kan nauwelijks geloven dat hij nu alles verliest. Hij wijt het aan zichzelf: hij staat aan de rand van waanzin (Che veggio? che sento? catene, tormento).

Elisa/Elmira bedankt het volk en kroont Floridante tot medeheerser. Hij zweert haar trouw als zijn koningin en echtgenote en belooft gerechtigheid en vrede.

Rossane smeekt haar 'zus' om genade voor haar schuldige vader. Elisa laat de  beslissing aan Floridante. Die vergeeft Oronte. Bovendien zal Rossane mogen  trouwen met Timante. Floridante bezingt zijn geluk (Mia bella, godo che son per te) en Elisa roept deze dag uit tot eeuwigdurende feestdag in het hele land (Quando pena la costanza, spera pur).