3 klassieke stukken voor bij de zonsverduistering
- Klassiek
- 3 klassieke stukken voor bij de zonsverduistering
Een plek met uitzicht, een eclipsbril of een stuk karton met een gaatje erin: daarmee ben je helemaal klaar voor de zonsverduistering. Maar wist je dat je deze gebeurtenis nog specialer kunt maken met klassieke muziek? Wij zetten drie stukken voor bij de zonsverduistering op een rij.
1. Total Eclipse uit Solomon van Händel
Zonsverduisteringen zijn van alle tijden. In 1743 verwees Georg Friedrich Händel ernaar in zijn oratorium Samson. Dit stuk vertelt het Bijbelse verhaal van Samson, die door Delilah wordt verleid: zo probeert ze het geheim van zijn enorme kracht aan hem te ontfutselen. Ze ontdekt dat die in zijn haar zit. Stiekem, tijdens zijn slaap, scheert ze Samsons haar af en verraadt hem aan de vijand. Samson verliest zijn kracht, wordt gevangen genomen en blind gemaakt.
In de beroemde aria Total Eclipse beweent hij zijn lot: "Totale zonsverduistering! Geen zon, geen maan! Alles donker in de gloed van de middag!" Hij vergelijkt het verlies van zijn zicht met een totale zonsverduistering.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
2. Nacht op de kale berg van Moessorgski
Van oudsher worden zonsverduisteringen geassocieerd met slechte voortekens of de toorn van de goden. De verdwijning van de zon, zo'n rotsvast element aan onze hemel, heeft door de eeuwen heen ontzag en angst opgeroepen. Eén stuk dat de enge geheimen van de duisternis als geen ander tot leven brengt is Nacht op de kale berg van Modest Moessorgski. Dit angstaanjagende muziekstuk voor orkest verklankt hoe heksen in het donker samenkomen voor een heksensabbat, met elkaar roddelen en de duivel oproepen. Het laat duidelijk horen hoe mensen door de eeuwen heen duisternis met iets beangstigends hebben geassocieerd.
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
3. Helios Ouverture van Nielsen
De zonsverduistering is vandaag de dag vooral heel indrukwekkend om mee te maken als bijzonder fenomeen. Als eerbetoon aan de zon componeerde Carl Nielsen in 1903 de Helios Ouverture voor symfonieorkest. Hij kreeg het idee voor dit muziekstuk toen hij in Griekenland verbleef. Daar zag hij de zon elke dag opkomen en ondergaan boven de Egeïsche Zee. Dit dagelijkse, maar altijd imposante spektakel verklankte hij in dit majestueuze stuk. Als titel koos hij het Oudgriekse woord voor de zon en de zonnegod: Helios. Nielsen schreef erbij:
"Stilte en duisternis,
De zon komt op met een vreugdevol loflied,
Ze baant zich haar gouden weg
en zinkt geruisloos weg in de zee."
Om deze inhoud te tonen moet je toestemming geven voor social media cookies.
