Barry Tuckwells gouden hoornklank

Benjamin Britten
Serenade voor tenor, hoorn en strijkorkest, op.31
          - deel I, “Prologue”
          - deel II, “Pastoral – The day’s grown old”
          - deel III, “Nocturne – The splendour falls on castle walls”
          - deel IV, “Elegy – O Rose, Thou art sick” 
Peter Pears [tenor] & Barry Tuckwell [hoorn]
London Symphony Orchestra (strijkers) o.l.v. Benjamin Britten
Decca / 436 395-2
Opnamejaar: 1963

Aanvankelijk kreeg Barry Tuckwell piano- en orgelles, maar toen hij op zijn 13e voor het eerst op een hoorn speelde, was hij verkocht. Later zou hij die eerste periode met de hoorn omschrijven als een liefdesaffaire. Twee jaar later werd hij al benoemd tot derde hoornist in het Melbourne Symphony Orchestra en niet lang daarna kreeg hij de post van eerste hoornist in Sydney. Toen hij 19 was, ging hij naar Engeland en al snel werd hij eerste hoornist van het London Symphony Orchestra. Hij bleef dertien jaar aan dat orkest verbonden. 

In 1963 neemt Tuckwell de Serenade voor tenor, hoorn, en strijkorkest op met tenor Peter Pears en de strijkers van Tuckwells eigen London Symphony Orchestra. Het geheel staat onder leiding van de componist zelf. Barry Tuckwell was op dat moment nog de eerste hoornist van de London Symphony Orchestra en droomde misschien wel van een solocarrière. De hoornklank van Tuckwell is meteen vanaf het begin warm. In het eerste deel “Prologue” zijn natuurlijke boventonen te horen. In onze oren klinkt dat nu vals, maar dat is dus de bedoeling. De strijkers en tenor zijn in dit deel nog even stil. We horen de eerste vier delen uit de serenade.

Johannes Brahms                                                            
Trio voor piano, hoorn en viool, op.40 in Es gr.t. - deel I, "Andante - Poco più animato" + deel II, "Scherzo. Allegro - Molto meno allegro"
Barry Tuckwell [hoorn] & Vladimir Ashkenazy [piano] & Itzhak Perlman [viool]
DECCA / 4528872
Opnamejaar: 1967

Tuckwell trad als solist met de grote orkesten ter wereld op. Hij speelde ook graag kamermuziek. Hij raakte bevriend met Ashkenazy met wie hij veel opnames maakte. Vandaag niet de dirigent Ashkenazy, maar de pianist. Samen met hem en violist Itzhak Perlman nam Tuckwell het Hoorntrio van Brahms op. Het meteen een referentieopname. Tuckwells spel is gevoelig, voorzichtig, maar toch gedurfd. 

Richard Strauss                                                               
Concert voor hoorn en orkest nr.1, op.11 in Es gr.t. – compleet
Barry Tuckwell [hoorn]
London Symphony Orchestra o.l.v. István Kertész
Decca / PY925
Opnamejaar: 1967

Barry Tuckwell stond niet alleen bekend om zijn prachtige hoornspel, maar ook om zijn droge humor en mooie uitspraken. In een interview vergeleek hij het spelen van hoorn met het “rijden in een dure auto op topsnelheid op een gladde weg. De kleinste fout kan rampzalige gevolgen hebben.” 

Dit is het Eerste hoornconcert van Richard Strauss, waarin de solist vrijwel meteen begint met de imitatie van een jachthoorn. Een recensent schreef eens: “Als de jager zijn jachthoorn zou spelen als Tuckwell, zou het hert zijn gestorven van vervoering.” Door het spel van Tuckwell in dit concert raak je zowel in vervoering, maar het begin van het concert zorgt ervoor dat je vol spanning op het puntje van je stoel zit. 

Ludwig van Beethoven
Sonate voor hoorn en piano, op.17 – compleet
Barry Tuckwell [hoorn] & Vladimir Ashkenazy [piano]
Decca / 475 7463
Opnamejaar: 1975

Een legendarische uitspraak van Tuckwell over hoornspelen: “Je blaast lucht erin en god weet wat er onderweg gebeurt. Met een beetje geluk bereikt de lucht de andere kant van je instrument en komt er muziek uit.” Bij Tuckwell lukte dat, door zijn talent, maar ook door zijn harde werken. Hij zei: “De hoorn koos mij. Meteen vanaf het begin wist ik: ‘dit kan ik!’ ” 

Wolfgang Amadeus Mozart
Concert voor hoorn en orkest nr.4, KV.495 in Es gr.t. – deel II, “Romance. Andante Cantabile” + deel III, “Rondo. Allegro vivace”
Barry Tuckwell [hoorn]
English Chamber Orchestra o.l.v. Barry Tuckwell 
Decca / E7457051
Opnamejaar: 1983

Barry Tuckwell was behalve hoornist ook actief als voorzitter van de International Horn Society. Hij richtte in 1997 de Barry Tuckwell-beurs om getalenteerde hoornstudenten opleidings- en uitvoeringsmogelijkheden te bieden. In datzelfde jaar stopte hij als uitvoerend musicus. Hij keerde terug naar Australië en ging lesgeven aan het conservatorium van Melbourne. Hij schreef ook een handleiding over hoornspelen.

Tuckwell maakte in totaal meer dan 50 solo-opnamen, waaronder vier versies van de Hoornconcerten van Mozart. Deze opname is gemaakt in de jaren ’80. Tuckwell dirigeert zelf het English Chamber Orchestra.