Sopraan Felicity Lott (79) overleden

De sopraan stond meer dan vier decennia op de internationale podia, in de opera, concertzaal en op talloze cd's. Als kind al bleek Lott over bijzonder muzikaal talent te beschikken. Ze begon als vijfjarige met piano spelen, later kwamen viool en zang daarbij. Na haar studie aan de Royal School of Music debuteerde Lott al snel als Pamina in Die Zauberflöte van Mozart.

Lott nam 13 jaar geleden afscheid van het podium na een indrukwekkende carrière. In Nederland was Lott in 2019 nog actief als voorzitter van de jury van het Internationaal Vocalisten Concours (IVC), samen met collega Jard van Nes, en haar liedpartner, pianist Graham Johnson.

Dame Lott maakte vorige week zelf bekend dat ze opgenomen moest worden in een hospice. Ze noemde het zelf "behoorlijk ironisch" dat ze nèt bezig was met het verkopen van haar concertjurken ten bate van... een hospice. Het tekent de sopraan, die door vrienden en collega's wordt omschreven als "warm en menselijk, vol zelfspot", en wars van kapsones.

Sopraan Kelly Poukens: Les van Lott

De Belgische sopraan Kelly Poukens kende Felicity Lott al twaalf jaar. “Al sinds mijn studentenjaren stond haar stem in mijn geheugen gegrift”, vertelt ze aan Podium. “Zo bijzonder te horen dat zij zong met zo’n enorme vrijheid maar toch helemaal in controle. ‘Zo wil ik het ook kunnen!’ dacht ik altijd”. 

In Podium vertelde Kelly Poukens over de bijzondere eerste ontmoeting met Felicity Lott, op straat in Londen. Kelly Poukens wilde zangles van Felicity Lott en op een dag trok zij de stoute schoenen aan en schreef een mail naar het management met een opname erbij. Al snel volgde het antwoord: “Zullen we maandag een kopje koffie drinken in Londen?” Kelly Poukens pakt snel haar koffer en vertrekt naar Londen. Daar aangekomen gaat ze via een online plattegrond op zoek naar de afgesproken locatie. Ze herinnert zich de eerste ontmoeting nog heel levendig: “In een lange laan, zie ik plots een imposante vrouw lopen en ik dacht: dat is d’r! Ik versnelde mijn pas en kwam evenwijdig aan haar te lopen. Maar ik durfde niets te zeggen, omdat ik niet zeker was. Ik zocht op mijn telefoon naar een foto op internet, maar nog steeds was ik niet zeker van mijn zaak: deze vrouw zag er ouder uit dan op de foto’s. Toen voor de zekerheid een filmpje opgezocht op Youtube, maar ik was vergeten het geluid uit te zetten. Dus toen het filmpje ging lopen, draaide de vrouw zich om en zei: ‘Well, that’s me in a good day!’ Sindsdien hebben we elkaar tot haar overlijden niet meer losgelaten.”
(Tekst gaat verder onder de foto.)

Poukens: “De zanglessen vonden bij Felicity Lott thuis plaats. Dan zat zij in de zetel en luisterde naar mijn zang. Dan zei ze: ‘Darling, lovely, but I do it like this.’ Dan begon ze te zingen en dan viel alles op zijn plek. Ik wilde precies zien wat ze deed, dus ik stond een hele tijd in haar mond te kijken: hoe houdt ze haar tong? Wat doet ze met haar lippen? Als ze dan klaar was met zingen, zei ze: ‘Heb je alles gezien, of zal ik het nog een keer doen?’ Ik heb nooit een hiërarchie gevoeld. Het was heerlijk bij haar.” Kelly Poukens bleef ook regelmatig slapen bij Felicity Lott. “Ze bracht me letterlijk naar bed en stopte me in. Als ik ’s ochtends wakker werd, lag er een briefje waarop stond dat ze me niet wilde wakker maken en dat ze om half drie weer thuis zou zijn. In de tussenliggende uren, nam ik de teksten door met haar man, die acteur was. De belangrijkste les die ik op zanggebied heb geleerd is: houd van de noten, houd van de woorden, maar ik heb ook belangrijke levenslessen van haar geleerd. Bijvoorbeeld dat je altijd de dingen moet doen waarvan je gelukkig wordt.” 

Beluister hieronder het gesprek dat Hans Haffmans met Kelly Poukens had.