Club Kid: elektronische beats en de ongestemde gitaar van Cristóbal Tapia de Veer

Films over dolende volwassenen die ‘plots’ in een ouderrol belanden zijn er in overvloed. Maar debuterend regisseur Jordan Firstman voegt daar in Club Kid verfrissende elementen aan toe. Met een glansrol voor de muziek, die deels geschreven is door de awardwinnende componist Cristóbal Tapia de Veer (The White Lotus, Babygirl) en deels is gecureerd door Firstman zelf. Hij vertolkt in de film ook het hoofdpersonage Peter, een clubpromotor uit Brooklyn die z’n hedonistische leven ontgroeid lijkt, maar niet weet wat hij anders moet. En dus bestaat iedere dag uit professioneel feesten, drugs nemen, drugs dealen, casual seks, katerig (laat) opstaan... Repeat. Tot hij plots oog in oog staat met zoon Arlo, die tien jaar eerder is verwekt tijdens een trippy darkroomtrio en nu na het overlijden van de moeder aan de overrompelde Peter is toevertrouwd.

(tekst gaat door onder video)

Dit resulteert in een bitterzoete en complexe emotionele reis voor beiden. Met muziek als bindmiddel en liefdestaal. Zo imponeert de jonge Arlo met zijn fascinatie voor artiesten en bands als Massive Attack, Cocteau Twins, Elliot Smith en Björk. En de groeiende connectie tussen de twee krijgt een extra dimensie met een gedeelde Spotifylijst en Arlo’s interesse in electronic dance music. Een genre waarin ook Club Kid-componist Tapia de Veer zich hoorbaar thuis voelt. En niet verwonderlijk: hij won met z’n oude band One Ton in 2003 de Canadian Dance Music Award voor de electrodancesingle ‘Supersex World’ én ging natuurlijk viral met ‘Renaissance’, een clubtrack voor het tweede seizoen van The White Lotus. 

De klassiek geschoolde multi-instrumentalist experimenteerde in eerste instantie dan ook met ‘voor de hand liggende’ instrumenten als synthesizers. Maar die vertegenwoordigden vooral het nachtleven en de queercommunity van Peter; ze vertelden wat Tapia de Veer betreft weinig over de mentale worstelingen van het hoofdpersonage. Het duurde echt even voordat de componist daarvoor het geschikte geluid vond. ‘Op een gegeven moment speelde ik wat op een ongestemde gitaar en stuurde een demo naar Firstman,’ vertelde Tapia de Veer op het Virginia Film Festival, ‘die sound kwam het dichtste bij een gebroken en zoekende man die z’n leven opnieuw moet opbouwen.’

(tekst gaat door onder video)

Extra prettig aan die perfect passende ‘imperfecte’ gitaarsound, is dat hij weet wanneer het welkom is: nergens te veel, te sturend of te sentimenteel. Maar bovenal een teder en ingetogen tegenwicht voor de hoog energieke clubmuziek. Die tegelijkertijd de intieme en gevoelige momenten rondom Peter en Arlo eer aandoet. Eentje die je wel, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de bekende White Lotus-track, na het zien van de film wellicht vergeet. Mede door de memorabele needle drops die Club Kid rijk is. Maar je zou hem missen als hij er niet zou zijn. En ook dat is een knappe prestatie.