The Bear slaat in seizoen 5 een compleet andere muzikale koers in

The Bear knalde de wereld in met een needle drop. Al in de eerste minuten van de serie gestart in 2022 over de kleine broodjeszaak in Chicago die een sterrenrestaurant wil worden, klinkt de nerveuze intro van ‘New Noise’ van punkband Refused op de soundtrack. Terwijl Carmy (Jeremy Allen White) tevergeefs de absolute chaos aan administratie die hij heeft geërfd van zijn overleden broer probeert te temmen, bouwt de gitaarrif op. Met ieder wanhopig telefoontje naar leveranciers die geld willen, klinken de drums dwingender. Alsof de makers maar meteen duidelijk willen maken dat de serie geen ontspannen kijkervaring zal worden.

(tekst gaat door onder video)

Het nummer, dat vaker terug zal komen in de seizoenen die volgen, is slechts de eerste needle drop van vele in The Bear. De serie is na vijf seizoenen uiteindelijk bijna net zo geroemd om de soundtrack vol herkenbare dadrock, punkhits, pop en soul, als om het stressvolle maar ook meeslepende en ontroerende verhaal. Vrijwel alle hoogtepunten uit de serie gaan gepaard met een perfecte needle drop. Persoonlijk gecureerd door schrijver Christopher Storer en uitvoerend producent Josh Senior. Neem de misschien wel meest memorabele scène uit het tweede seizoen waarin restaurantmedewerker Richie (Ebon Moss Bachrach) een persoonlijke doorbraak heeft doorgemaakt en in zijn auto op hoog volume ‘Love Story’ van Taylor Swift, het lievelingsliedje van zijn dochter, uit de speakers schalt terwijl hij triomfantelijk door nachtelijk Chicago rijdt. Onvergetelijk, ook dankzij de muziekkeuze.

Vandaar dat het opvallend, zelfs verwarrend was dat het vijfde en laatste seizoen, dat eerder dit jaar verscheen, plots een totaal andere sound meekreeg. Want de gitaarrifs en drums hadden plaatsgemaakt voor de zenuwachtige synthesizers van de Zweedse componist Christian Lundberg die als een rode draad door het hele seizoen lopen. Iets dat even wennen was, maar uiteindelijk heel logisch is. Want waar eerdere seizoenen zich over meerdere weken afspeelden, beslaat seizoen vijf slechts één lange werkdag in het restaurant. Een keukendienst waarbij alles misgaat, het personeel vreest dat het restaurant na die avond z’n deuren zal moeten sluiten omdat het geld op is en het buiten niet aflatend stormt.

Zoals nummers van Sufjan Stevens of Bruce Springsteen in eerdere seizoenen emoties overdroegen die onuitgesproken waren, herhaalt Lunbergs elektronische soundtrack dit kunstje. Zijn muziek begint zo gespannen en rusteloos als het gemoed van de medewerkers van The Bear wanneer ze die ochtend aan hun dag beginnen. Maar wanneer zij gaandeweg de dienst hun zorgen laten varen en doen waar ze zo goed in zijn, een restaurantervaring neerzetten die zijn weerga niet kent, zijn er strijkers en pianoklanken. Uiteindelijk zwelt de muziek zelfs aan tot iets dat alleen maar hoopvol genoemd kan worden. Precies op tijd voor de goede afloop.