De (ontbrekende) soundtrack van The Pitt

Het tweede seizoen van de ziekenhuisserie The Pitt, dat eerder deze week volop in de prijzen viel bij de Emmy Awards, begint met een lekkere needle drop. Terwijl dokter Robby Robinavitch (Noah Wyle) op zijn Harley door de zonnige straten van Pittsburgh scheurt, klinkt ‘Better Off Without You’ van The Clarks op de soundtrack. De ronkende gitaarmuziek van de rockband uit Pittsburgh past uitstekend bij de eerstehulparts van middelbare leeftijd die – zonder helm – op weg is naar zijn laatste ziekenhuisdienst voor hij een sabbatical van drie maanden neemt.

Maar zodra Robinavitch de wachtruimte van de spoedeisende hulp binnenstapt, verdwijnen The Clarks naar de achtergrond en zwelt het geluid van het ziekenhuis aan. Het geroezemoes van mensen die hoestend en mopperend wachten op een arts, het ritmische gepiep van medische apparatuur, het geluid van de ziekenhuisbedden die met knarsende wieltjes over het vloerzeil rijden, het belletje van de opengaande liftdeuren, een schouder die met een doffe klik weer in de kom geplaatst wordt. Dat is de soundtrack van The Pitt.

De populaire ziekenhuisserie van HBO Max bevat namelijk zo goed als geen muziek. Seizoenen beginnen en eindigen met een needle drop, en onder iedere aftiteling klinkt een band of artiest. Maar de rest van de tijd bestaat de soundtrack uit geluiden van de chaotische spoedeisende hulp. Of zoals acteur en een van de makers Noah Wyle het haast poëtisch omschreef bij NPR’s Fresh Air: ‘We laten de symfonie van het geluid van de procedures in de behandelkamer onze cadans zijn.’

(tekst gaat door onder afbeelding)

Nu heeft het creëren van deze ‘symfonie’ nog steeds aardig wat voeten in aarde. De gesprekken die het zorgpersoneel op de achtergrond voeren, zijn bijvoorbeeld apart opgenomen en als een extra laag in de sound design van de serie verwerkt. En het kleine beetje muzikale ondersteuning dat sommige scènes toch hebben, lage bromgeluiden of piepen, is door componist Gavin Brivik zo subtiel gemaakt, dat je het niet hoort maar voelt.

Dat de makers kozen voor deze opvallende benadering, heeft twee redenen. Het maakt de serie realistischer. ‘Als je op de eerste hulp bent, gaat er geen strijkkwartet spelen op het moment dat het verkeerd dreigt af te lopen. Niemand speelt percussie bij een hartstilstand, aldus showrunner R. Scott Gemmill tegen Pitchfork. Én het dwingt de kijker op te letten. ‘Ik zie bij mijn kinderen dat ze naar hun telefoon grijpen zodra ze muziek horen omdat ze toch wel weten wat er gaat gebeuren,’ vertelde hoofdrolspeler Wyle een Brits radiostation. ‘Maar zonder die muzikale aanwijzing, moeten ze naar het scherm kijken om te zien wat er aan de hand is.’

Hoe logisch de muziekloze soundtrack eigenlijk is voor deze serie, blijkt uit de vele verbaasde reacties op dit radio-interview van Wyle. Veel kijkers hadden het niet eens gemerkt.